เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 49 ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายเข้าหา
“นายทำอะไรเนี่ย?”
จู่ ๆ ก็ถูกดึงจนเซเข้าไปชนอีกฝ่ายแบบนี้ เหยียนอวี้ซีจึงขมวดคิ้วทันที ก่อนเงยหน้าถลึงตาใส่ลู่อวี้เจ๋อ แล้วตั้งใจจะถอยหลังสักสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างทั้งคู่
ใครจะรู้ว่าเพิ่งงอขาเตรียมขยับ มือใหญ่ข้างหนึ่งก็โอบรอบเอวเขาจากด้านหลัง ทำให้ไม่อาจถอยหนีไปไหนได้อีก ขณะเดียวกัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความอันตรายเล็กน้อยของลู่อวี้เจ๋อก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะโกรธ”
พร้อมกับเสียงพูดของลู่อวี้เจ๋อ ลมหายใจอุ่นร้อนก็เป่ารดบริเวณหางตาและหว่างคิ้วของเหยียนอวี้ซี ทำให้รู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย
เหยียนอวี้ซีพยายามเพิกเฉยต่อความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ คลายหัวคิ้วลง ก่อนเงยหน้ามองลู่อวี้เจ๋อแล้วอธิบายอย่างสงบ
“ฉันแค่จะเอาของที่แม่นายฝากมาให้ ไปให้นายเท่านั้นเอง”
ก่อนหน้านี้ฮั่วฉินเซวียน แม่ของลู่อวี้เจ๋อ เคยมอบกุญแจสองดอกให้เขา ตอนที่ลู่อวี้เจ๋อไปบ้านเขาครั้งนั้น เขากลับลืมเอาให้ ส่วนอีกหลายครั้งหลังจากนั้น พอนึกขึ้นได้ว่าจะเอากุญแจไปให้ อีกฝ่ายก็ดันไม่อยู่เสียทุกที เรื่องนี้จึงถูกเลื่อนออกมาเรื่อย ๆ
คืนนี้พอได้ยินเสียงฮั่วฉินเซวียนผ่านสมองกลอัจฉริยะ เขาจึงนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ไหน ๆ ตอนนี้ลู่อวี้เจ๋อก็อยู่ตรงหน้าแล้ว รีบเอาให้เสียเลยจะดีกว่า จะได้ไม่ลืมอีกเมื่อเวลาผ่านไปนาน ๆ