เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 48 คำสารภาพรักที่ไม่ทันตั้งตัว
ลู่อวี้เจ๋อมองแหวนในมือ พลิกพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลดสายตาลงเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืน มองเหยียนอวี้ซีพลางถามว่า “ของใคร?”
ขนาดของแหวนวงนี้ดูจะพอดีกับนิ้วของเหยียนอวี้ซี แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า ตอนนี้เหยียนอวี้ซีไม่น่าจะซื้อของแบบนี้มาใส่เอง
“ของคนที่นายไม่รู้จัก” เหยียนอวี้ซีตอบเรียบ ๆ ขณะมองใบหน้าของลู่อวี้เจ๋อที่ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
“แล้วทำไมถึงมาอยู่กับนาย?”
“ใครจะไปรู้ล่ะ”
เหยียนอวี้ซีตอบอย่างจนใจโดยไม่ทันคิด ก่อนยื่นมือขวาออกไปหาอีกฝ่ายโดยหงายฝ่ามือขึ้น “เอามาให้ฉันเถอะ เดี๋ยวหาเวลาเอาไปคืนเขาเอง”
ลู่อวี้เจ๋อก้มมองฝ่ามือของเหยียนอวี้ซีแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้าสบตาเขา “บอกชื่อคนคนนั้นมา ฉันจะเอาไปคืนให้”
“ไม่เอา” เหยียนอวี้ซีปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
นี่เป็นเรื่องของเขาเอง ไม่เห็นจำเป็นต้องให้ลู่อวี้เจ๋อมาช่วยเลยสักนิด อีกอย่าง เขายังตั้งใจว่าจะอาศัยโอกาสตอนคืนแหวนถามสวี่เฉินอี้ด้วยว่า แหวนวงนี้มาอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาได้อย่างไร