เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 44 กลิ่นของฉันเท่านั้น
เหยียนอวี้ซีเอนตัวกลับลงไปนอนบนเตียง ก่อนถามกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “นายรู้ได้ยังไง?”
เขาไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ตอนที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยของสวี่เฉินอี้ เขาใช้เวลาอยู่ในนั้นรวมแล้วเพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น แถมประตูห้องก็ปิดสนิทตลอดเวลา
ทว่าไม่ว่าจะเป็นสีอวี้ชวนหรือลู่อวี้เจ๋อ ทั้งคู่กลับรู้ทันทีว่าเขาเคยช่วยปรับสมดุลพลังจิตให้สวี่เฉินอี้
ทั้งที่สีอวี้ชวนไม่ได้ปรากฏตัวในห้องพยาบาลเลย ส่วนลู่อวี้เจ๋อก็อยู่ข้างนอกมาตลอด เพิ่งกลับมาถึงเมื่อครู่นี้เอง
แล้วทำไมทั้งสองคนถึงมั่นใจนักว่าเขาช่วยปรับสมดุลพลังจิตให้สวี่เฉินอี้?
แขนของลู่อวี้เจ๋อที่โอบรอบเอวเหยียนอวี้ซีกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
“บนตัวนายมีกลิ่นของเซนทิเนลคนอื่น”
เหยียนอวี้ซีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหลุดปากแย้งออกมาตามสัญชาตญาณ “จะเป็นไปได้ยังไง!”
เขาก็แค่จับมือสวี่เฉินอี้เพื่อช่วยปรับสมดุลพลังจิตเท่านั้นเอง