เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 31 เจ้ากลับมาแล้ว
โจวเยว่เบิกปากกว้าง มองรูเพียงรูเดียวตรงจุดศูนย์กลางเป้าของเหยียนอวี้ชีด้วยความตกตะลึง ก่อนจะดึงชายเสื้อของตงอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
“เธอหยิกฉันทีสิ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
ตงอวิ๋นละสายตาจากเป้าของเหยียนอวี้ชีด้วยสีหน้าตื่นตะลึงไม่แพ้กัน ก่อนก้มลงหยิกหลังมือข้างที่กำลังดึงชายเสื้อของเธออยู่
ทันใดนั้น เสียงร้องโอดโอยของโจวเยว่ก็ดังขึ้น
“เธอไม่จำเป็นต้องหยิกแรงขนาดนี้ก็ได้นี่!” โจวเยว่พูดด้วยใบหน้าเหยเกเพราะความเจ็บปวด
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตงอวิ๋นก็รีบปล่อยมือ ก่อนประคองมือของเขาขึ้นมานวดเบา ๆ สองสามครั้งด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษนะ”
เธอตกใจมากเกินไปจนตั้งสติไม่ทัน จึงเผลอลงมือหนักโดยไม่รู้ตัว
“ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร” โจวเยว่รีบดึงมือกลับอย่างไม่เป็นธรรมชาติ พร้อมส่งยิ้มกระอักกระอ่วนให้เธอ
ตงอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย เมื่อรู้ตัวว่าตนเพิ่งทำอะไรลงไป เธอก็รีบถอยหลังสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากโจวเยว่ ก่อนหันหน้าหนีไปอีกทางแล้วพูดอย่างเขินอายไม่แพ้กัน “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”