เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 21 พยัคฆ์ขาวเนตรคราม
ภายในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล
เหยียนอวี้ชีนนั่งอยู่บนเตียง เขาเหลือบมองหุ่นยนต์อัจฉริยะรูปแพนด้าที่กำลังวุ่นอยู่กับการอุ่นอาหารเช้า ก่อนจะก้มลงอ่านข้อความบนกระดาษโน้ตข้างตัว
“อาหารเช้าอยู่บนโต๊ะ ฉันออกไปปฏิบัติภารกิจ ข้างนอกไม่ปลอดภัย นายพักผ่อนอยู่ในโรงพยาบาลดี ๆ อย่าออกไปไหน ถ้าต้องการอะไรก็บอกเจ้าแพนด้าน้อย ตอนเย็นฉันจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด”
ก็มีช่องทางติดต่อเขาอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? เรื่องแบบนี้ส่งข้อความมาก็ได้แล้วนี่นา ทำไมถึงต้องอุตส่าห์เขียนใส่กระดาษโน้ตด้วย?
ถ้าเกิดเขาไม่ทันสังเกตเห็น หรือกระดาษแผ่นนี้บังเอิญตกหายไป เขาก็คงไม่รู้อะไรเลยไม่ใช่หรือ?
เหยียนอวี้ชีนบ่นอยู่ในใจ แต่จะว่าไป ลายมือของอีกฝ่ายก็สวยดีเหมือนกัน
ให้ความรู้สึกคล้ายกับเจ้าตัวไม่มีผิด ภายนอกดูเย็นชา ราวกับไม่สนใจสิ่งใด แต่เนื้อแท้กลับหยิ่งทะนง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา แถมยังเผด็จการสุด ๆ
พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ตอนที่ได้ยินลู่อวี้เจ๋อพูดประโยคนั้นเมื่อคืน เขาก็แอบดีใจอยู่เหมือนกัน
และเพราะเหตุนี้เอง เขาถึงตัดสินใจแกล้งหลับต่อไปจนถึงที่สุด