กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 19 ร่างกายฉันแข็งแรงดีจะตาย!
ให้ตายเถอะ! ทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!
มาตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เมื่อกี้ฉันไม่ได้เผลอทำอะไรแปลก ๆ ออกไปใช่ไหม?!
ขณะที่ความคิดเหล่านี้กำลังตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัว เหยียนอวี้ชีก็หันไปมองลู่อวี้เจ๋อด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ลู่อวี้เจ๋อกำลังนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากเตียง ดวงตาสีดำที่เจือประกายแดงเล็กน้อยคู่นั้นลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง เพียงสบตากันแวบเดียว เหยียนอวี้ชีก็รีบเบือนสายตาหนี ก่อนตอบกลับราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อืม”
“รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?”
น้ำเสียงของลู่อวี้เจ๋อราบเรียบจนไม่อาจจับอารมณ์ใด ๆ ได้
“ก็ดี”