เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 7 ฉันไม่ได้ตั้งใจ
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย” เหยียนอวี้ชีมองลู่อวี้เจ๋อด้วยสีหน้าระแวดระวัง
ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานแล้ว เขาไม่มีหน้าที่ต้องมานั่งพูดคุยกับอีกฝ่ายเสียหน่อย
เพราะฉะนั้น การไม่ต้องทำงานนี่มันดีจริง ๆ คนเราจะได้มีอิสระอย่างเต็มที่!
ลู่อวี้เจ๋อไม่ได้ขยับตัว เพียงมองเหยียนอวี้ชีเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยแววตาลุ่มลึก
“ดูเหมือนนายจะไม่พอใจฉันอยู่”
“นายคิดมากไปแล้ว” เหยียนอวี้ชีโต้กลับโดยไม่ต้องคิด ระหว่างพูดเขาก็ถอยหลังไปอีกสองก้าวโดยไม่รู้ตัว เพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างตนกับลู่อวี้เจ๋อ
เมื่อเห็นเหยียนอวี้ชีจงใจถอยหนี ลู่อวี้เจ๋อก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้าไปข้างหน้าเพื่อลดระยะห่างระหว่างทั้งสอง
“ระหว่างพวกเราน่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่”
เมื่อเห็นลู่อวี้เจ๋อเดินเข้ามาหา เหยียนอวี้ชีก็รีบถอยหลังไปพร้อมกับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มสุภาพตามหน้าที่ ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าที่ปากยิ้มแต่ดวงตาไม่ยิ้ม