เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“การกระทำที่บุรุษมิคิดว่าเป็นเรื่องน่าอับอาย สตรีก็มิควรคิดว่าน่าอับอายเช่นกัน เพราะกฎเกณฑ์เหล่านี้ล้วนเป็นบุรุษที่บัญญัติขึ้น ล้วนเป็นประโยชน์ต่อพวกเขาทั้งสิ้น”
“……”
“ยังมีเจ้าอีก! เผยฉางอิ๋ง! ข้าถูกความตระบัดสัตย์ของเจ้าทำร้ายจนตายไปตั้งนานแล้ว สถานที่แห่งนั้นของเจ้า ชาตินี้ข้ามิคิดจะกลับไปอีกแม้เพียงนิด!”
วาจาที่กลั่นจากใจแทบร่ำไห้จนโลหิตหลั่งทุกถ้อยคำของกู้ซาง ราวกับอัสนีบาตฟาดใส่จนทุกคนยืนตะลึงงันอยู่กับที่ ในหัวสับสนมึนงงว่างเปล่าไปหมด
แม้แต่เหล่าขุนนางที่เคยด่าทอกู้ซางอย่างชอบธรรมว่าไร้ยางอาย ต่างก็พากันอึ้งงันไปตาม ๆ กัน!
เพราะว่า
พวกเขาตระหนกจนพบว่า ตนเองมิอาจหาถ้อยคำใดมาโต้แย้งได้เลย
นั่นน่ะสิ
เหตุใดกันเล่า?
เหตุใดเรื่องที่บุรุษกระทำได้ สตรีกระทำแล้วจึงกลายเป็นความผิดบาป?