กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เผยฉางอิ๋งโกรธจนปอดแทบระเบิด
เขาหายใจกระชั้นถี่จนขอบตาร้อนผ่าวแทบฉีกขาด จ้องเขม็งไปยังภาพของคนทั้งสองที่กอดรัดกันแน่น “หญิงแพศยา เราขอสั่งให้เจ้าฆ่าชายผู้นี้ทิ้งเดี๋ยวนี้ มันบังอาจใช้มือแตะต้องเจ้า!”
“บังอาจ!”
“เอามือออกจากเอวพระสนมเอกของเราเดี๋ยวนี้! นางเป็นของเรา!”
“เราขอสั่งให้เจ้าปล่อยมือ!”
ทว่า—
เสียงด่าทออย่างสิ้นไร้ความสามารถของเผยฉางอิ๋ง หาได้ก่อให้เกิดผลลัพธ์อันใดไม่
ชั่วอึดใจถัดมา