กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในพริบตา ความรู้สึกเสียดายอย่างใหญ่หลวงได้ถาโถมเข้าใส่พวกเขาดั่งกระแสน้ำ
สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดในชีวิต คือชาตินี้ไร้วาสนาได้พบหน้าคุณหยวน
ความฝันร่มเงาใต้รวงข้าว......ใต้หล้าไร้ผู้หิวโหย นี่มิใช่เพียงความฝันของท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น แต่ยังเป็นความฝันของทุกคนในยุคโบราณอีกด้วย!
“พระสนมเหนียงเหนียง ที่นั่นของท่านยังมีผู้ใดต้องอดอยากอยู่หรือไม่?”
“ทุกคนมีข้าวสวยกินหรือไม่?”
“ราษฎรไม่ได้ประสบภัยอดอยากกันหรอกหรือ? ยังมีผู้คนทั้งเมืองล้มตายลงเพราะไร้เสบียงอยู่อีกหรือไม่?”
ในชั่วขณะนั้น
ราวกับโลกทั้งใบเงียบสงัดลง
เหลือเพียงเสียงตอบกลับของกู้ซาง
คำพูดประโยคหนึ่ง