เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 สนิทที่สุด ห่างเหินที่สุด
ปาเหิงเดินตามหลัวเวยออกจากเรือนไม้ ทั้งสองมุ่งหน้าไปทางนาขั้นบันไดตามถนนดินในหมู่บ้าน แสงตะวันแห่งฤดูสารทสาดลงบนกังหันวิดน้ำ ทอดเงายาวเป็นแนว
“วิธีการของชาวสำนักม่อนี่ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ กงล้อน้ำไม่ต้องใช้คนเหยียบ ไม่ต้องใช้วัวลาก เพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนก็สามารถชลประทานนาขั้นบันไดทั่วทั้งภูเขาได้แล้ว” หลัวเวยชี้ไปยังกังหันวิดน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุด น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความชื่นชม
“เมื่อก่อนข้ายังคิดว่า การชักน้ำโดยไม่ต้องใช้คนหรือสัตว์ลากนั้น คงมีแต่เทพเซียนที่เรียกลมเรียกฝนได้จึงจะทำสำเร็จ บัดนี้นับว่าได้รับวาสนาจากชาวสำนักม่อ ทำให้เปิดหูเปิดตาแล้ว”
หนึ่งในหลักความเชื่อของชาวสำนักม่อคือรักเสมอภาค สำหรับพวกนางแล้ว ราษฎรใต้หล้าไม่แบ่งแยกสูงต่ำ ไม่แบ่งแยกชาวฮั่นหรือชนต่างเผ่า ขอเพียงเป็นประโยชน์ต่อความเป็นอยู่ของราษฎร พวกนางก็จะก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างหนัก