เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 น้ำขึ้นน้ำลงมีกำหนด
อำเภอจื่อในเดือนหนึ่ง ความหนาวเหน็บทวีขึ้นทุกวัน
ปาเหิงนั่งอยู่ในที่ว่าการอำเภอตลอดทั้งวัน จึงเพิ่งตรวจอนุมัติเอกสารกองพะเนินราวภูเขาลูกย่อม ๆ เสร็จสิ้น
กว่าจะปิดแผ่นไม้ไผ่ม้วนสุดท้ายลงได้ ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็มืดสนิทแล้ว
รถม้าแล่นผ่านถนนในอำเภอจื่อ ลมราตรีเล็ดลอดเข้ามาตามช่องว่างของม่านรถ พัดพากลิ่นดินชื้นเย็นยะเยือกมาด้วย
เขตชุมชนสองข้างถนนส่วนใหญ่ดับแสงไฟแล้ว มีเพียงหน้าต่างประปรายไม่กี่บานที่ยังส่องแสงอัคคีออกมา ส่วนทางกำแพงเมืองมีเสียงดินกระทุ้งดังแว่วมาราง ๆ นั่นคือแรงงานเหมืองกะกลางคืนที่ยังเร่งงานอยู่ ก่อนเดือนสอง โครงสร้างหลักของกำแพงเมืองจะต้องแล้วเสร็จ
หน้าประตูเรือนแขวนโคมทองแดงไว้ 2 ดวง แสงสีเหลืองสลัวแผ่กระจายในหมอกยามค่ำคืน
แม่นมยืนรออยู่ใต้ระเบียง เมื่อเห็นรถม้าก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับ พลางคลุมเสื้อคลุมขนหนาผืนหนึ่งลงบนไหล่ของนาง
“นายหญิงน้อยกลับดึกขึ้นทุกที ยามราตรีลึก น้ำค้างหนักหนา อย่าได้ปล่อยให้ตนเองต้องหนาวจนล้มป่วยเล่า”