เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ผู้มาไม่ประสงค์ดี
รถม้าเคลื่อนออกจากเรือนสงเคราะห์ ปาเหิงนั่งขัดสมาธิอยู่ภายใน พลางหวนคิดถึงเรื่องเมื่อครู่
มอบปลาให้คน มิสู้สอนวิธีจับปลา หลักการนี้นางเข้าใจดี ทว่าพอลงมือทำจริงจึงรู้ว่ามันยากเย็นเพียงใด
เรือนสงเคราะห์เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ต่อไปย่อมต้องมีเรือนสงเคราะห์แห่งที่สองและแห่งที่สาม นางต้องคิดหาวิธีที่นำไปใช้ซ้ำได้ มิอาจพึ่งพาตนเองคอยดูแลทุกครั้ง
อาจื่อพร่ำพูดอยู่ข้าง ๆ ว่าผ้าป่านเกอที่เหลียวจือทอนั้นนุ่มเพียงใด ทั้งยังดีกว่าผ้าที่ขายในร้านผ้าเมืองเจียงโจวเสียอีก
ปาเหิงฟังไปพลางรับคำเป็นครั้งคราว ทว่าความคิดของนางลอยไปอยู่ที่อื่นแล้ว
“นายหญิงน้อย ที่ว่าการอำเภอคล้ายจะมีแขกมาเจ้าค่ะ” เสียงชวีอิ่งดังมาจากนอกรถม่าน
ปาเหิงเปิดม่านรถขึ้น ก็เห็นรถลำเลียงเสบียงแปลกหน้าคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูที่ว่าการอำเภอจริง ๆ
ตัวรถเคลือบด้วยสีดำสนิท ม้าที่ใช้ลากเป็นม้าแห่งกวนจง ข้างรถยังมีองครักษ์สองคนในเครื่องแบบทหารประจำเมืองยืนอยู่ พวกเขาพกกระบี่ไว้ที่เอวและไม่เหลียวมองไปทางใด
“...เป็นคนจากจวนเจ้าเมือง”