เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 เข้ารับตำแหน่งที่อำเภอจื่อ
ครั้นมาถึงตัวเมืองอำเภอจื่อ ก็เป็นยามเที่ยงของวันที่สามแล้ว
ปาเหิงกำลังกอดเสือผ้าจนง่วงงุนใกล้หลับ นางพลันรู้สึกว่ารถม้าค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง จึงขยี้ตาแล้วเปิดม่านรถ หมายจะดูสถานการณ์เบื้องหน้า
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือความทรุดโทรมยิ่งกว่าที่นางจินตนาการไว้
กำแพงที่พอจะเรียกได้ว่าเป็นกำแพงเมืองนั้นก่อขึ้นจากดินเหลืองอัดแน่น บนยอดกำแพงยังมีหญ้าแห้งขึ้นกระจัดกระจายอยู่หลายกอ
ช่องโหว่หลายแห่งใช้รั้วไม้กั้นเอาไว้ชั่วคราว ทั้งยังไม่เคยซ่อมแซม กระทั่งรั้วไม้ก็ยังเอียงกระเท่เร่
ประตูเมืองยิ่งดูซอมซ่อ มีไม้ท่อนใหญ่สองท่อนค้ำเป็นโครง บนขื่อแขวนป้ายไม้แผ่นหนึ่ง สีเคลือบลอกเป็นด่างดวง พอมองออกลาง ๆ ว่าเป็นคำว่า “อำเภอจื่อ”
นายทวารกำลังพิงกรอบประตูงีบหลับอยู่ พอได้ยินเสียงรถม้าจึงรีบยืดตัวตรง ขยี้ตาพลางสำรวจผู้มาเยือน
อาจื่อยื่นเอกสารให้ นายทวารกวาดตามองคราหนึ่งแล้วชะงักไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบสอพลอทันที
“ที่แท้ใต้เท้านายอำเภอมาถึงแล้ว ข้าน้อยเสียมารยาทมิได้ออกมาต้อนรับ เชิญเข้าไปเถิด เชิญเข้าไป”