เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 เตรียมการก่อนฝนตก
ปาเหิงเลิกม่านลงจากรถ มองไปยังประตูใหญ่เคลือบชาดอันคุ้นเคย
ธงขาวไว้อาลัยที่แขวนอยู่เหนือกรอบประตูถูกรื้อออกไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงผ้าขาวไว้ทุกข์ไม่กี่ริ้วที่ไหวเอนตามสายลม
อาจื่อก้าวไปเคาะประตู เมื่อบ่าวรับใช้เห็นว่าคนของนายหญิงน้อยกลับมาแล้ว ก็รีบโขกศีรษะคารวะ “น้อมรับเสด็จหวยชิงจวินกลับจวน—”
ปาเหิงก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป ก็เห็นผู้คนคุกเข่าเรียงรายเต็มพื้นที่สองฝั่งของลานหน้า ทุกคนก้มศีรษะลงพร้อมกัน “คารวะหวยชิงจวิน—”
เสียงอันพร้อมเพรียงก้องสะท้อนอยู่ระหว่างกำแพงลาน
ปาเหิงรู้สึกเลื่อนลอยอยู่บ้าง
หวยชิงจวินคือสมญานามของปาชิง นับตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมา มันก็คือทุนรอนที่ทำให้นางสามารถรับมือกับผู้คนได้อย่างคล่องแคล่ว
แต่ในยามนี้ สมญานามนี้ได้ถูกนางสืบทอดอย่างสมบูรณ์แล้ว
นางยกมือขึ้นเล็กน้อย กวาดตามองศีรษะที่ก้มต่ำเหล่านั้น “ลุกขึ้นเถิด ต่อไปไม่จำเป็นต้องคุกเข่ารับเช่นนี้ ธรรมเนียมเดิมก็พอ”