เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 รับราชโองการที่เซวียนซื่อ
อากาศคล้ายแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะไหลเวียนขึ้นอีกครั้งตามคำตอบของปาเหิง
“ข้าน้อยขอขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท ต้องรบกวนท่านเจ้าหน้าที่นำทางให้ข้าน้อยแล้ว”
นางก้มกายคารวะลงไปโดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับเป็นชวีหลานและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างกายซึ่งมีสีหน้าตึงเครียด
“นายหญิงน้อย พวกข้าจะรอเจ้าอยู่ด้านนอกเมืองวัง”
ปาเหิงพยักหน้า จากนั้นหมุนกายเดินตามเจ้าหน้าที่ผู้นั้นไป
จากศาลาตลาดไปยังตำหนักเสียนหยาง จำต้องเดินผ่านถนนจางไถเสียก่อน
กำแพงเขตชุมชนสองข้างถนนเรียงรายเป็นระเบียบ ราษฎรจับกลุ่มกันสามถึงห้าคน แบ่งกันกินสุราและเนื้อที่เพิ่งได้รับมา ทั้งยังมีเด็ก ๆ วิ่งไล่เล่นกัน นี่คือสามวันแห่งอิสรภาพอันหาได้ยากในรอบปี
ครั้นเขตชุมชนบนถนนจางไถสิ้นสุดลง สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าปาเหิงก็คือหัวใจที่แท้จริงของจักรวรรดิ
นางเคยอ่านผังของโถงตำหนักแห่งนี้จากบทกวี บทเพลง ตำราประวัติศาสตร์ และคัมภีร์ต่าง ๆ มานับครั้งไม่ถ้วน