เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 กลางทางเจียงหลิง
วันที่ 3 เดือนเจ็ด เป็นฤกษ์เหมาะแก่การเดินทาง
ท่าเรืออำเภอจื่อเริ่มวุ่นวายตั้งแต่ยามอิ๋น คบเพลิงสะท้อนผิวน้ำให้สว่างวูบไหวเป็นระยะ
เสียงของชวีหลานดังกว่าเสียงร้องประสานของคนงานขนของเสียอีก ท่ามกลางหมอกยามรุ่งสางจึงฟังชัดเป็นพิเศษ
“เรือลำที่สาม กราบซ้ายผูกเชือกป่านเพิ่มอีกสองเส้น รองฟางไว้ใต้ไห แล้วอัดให้แน่น”
ชาด 12,000 ต้าน แบ่งบรรทุกลงเรือสินค้า 5 ลำ ระดับกินน้ำของเรือแต่ละลำล้วนจมลงถึงขีดจำกัด
บ่าวรับใช้ต่างเร่งยัดฟางและปุยป่านจนเต็มช่องว่างในห้องสินค้า เพื่อป้องกันไม่ให้คลื่นแม่น้ำโยกโคลงจนไหดินเผาแตกร้าว
ส่วนชวีอิ่งนำทหารส่วนตัวตรวจสอบทีละลำ ดินผนึกของไหทุกใบล้วนต้องตรวจดู เพื่อป้องกันความผิดพลาด
ปาเหิงยืนอยู่บนท่าเรือ มองไหชาดใบสุดท้ายถูกยกขึ้นเรือ ขณะที่อาจื่อถือแผ่นไม้ไผ่ไว้ในมือ พลางตรวจสอบหมายเลขบนไหดินเผากับบันทึกในสมุดอย่างไม่ละสายตา
“นายหญิงน้อย ครบถ้วนแล้วเจ้าค่ะ รวมทั้งหมด 12,100 ต้าน ส่วนที่เกินมาเป็นปริมาณสูญเสียที่ท่านอวี๋จัดเตรียมไว้แล้วเจ้าค่ะ”