บทที่ 156 โล่เอ็มเอฟ

บทที่ 156 โล่เอ็มเอฟ

หลังเอ่ยขอบคุณ สาวข้างกายก็ลุกขึ้นทันที ระหว่างเดินออกจากสนามหญ้าริมทะเลสาบ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาใครสักคน ทิ้งไว้ให้หลินเฉวียนเห็นเพียงแผ่นหลังสูงเพรียวอ่อนช้อย

เป็นสาวเย็นชาจริง ๆ เธอไม่รู้หรือไงว่าตามมารยาทควรแลกเบอร์โทรกันอะไรแบบนั้น? หลินเฉวียนยิ้มเยาะตัวเอง แล้วหันไปเหม่อมองผิวน้ำในทะเลสาบ

แต่เสียงคุยโทรศัพท์ของสาวคนนั้นลอยมาให้ได้ยินเป็นระยะ หลินเฉวียนได้ยินคำอย่างแผนกการตลาด พนักงานต้อนรับ และพนักงานบริการชั้นอาหาร

หลินเฉวียนเคยทำงานเป็นผู้ดูแลระบบเครือข่ายอยู่หนึ่งปีในโรงแรมที่ทำธุรกิจหลักด้านอาหาร เพียงฟังคำเหล่านี้ เขาก็พอเดาได้ว่าสาวคนนั้นน่าจะกำลังทำงานอยู่ในภัตตาคารแห่งหนึ่ง