เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่หยวนเจาฟังรายงานของซูชิงฉือจบ ก็มิได้แปลกใจต่อวาจายอมสวามิภักดิ์ที่ “ต้องการเอาชีวิตคนตระกูลชุยและตระกูลหลิวทั้งหมด” ของหลิวลี่เหนียงแต่อย่างใด
ความแค้น ในบางคราก็ใช้การได้ดีกว่าความภักดีอยู่บ้างจริง ๆ
ทว่า คนที่ถูกความเกลียดชังครอบงำและขับเคลื่อนเช่นนี้ ย่อมไม่อาจไว้วางใจได้ทั้งหมดเช่นกัน
นางเอ่ยตรง ๆ ว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็จงไปบอกนาง ไม่ว่าจะใช้วิธีการใด ให้ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ชุยซื่อเหลียงนั่นเป็นฝ่ายถวายฎีกา เสนอชื่อหลี่หยวนโย่วไปดูแลการบรรเทาภัยพิบัติที่เขตเหอเป่ย์ด้วยตนเอง”
ซูชิงฉือได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป
นับแต่เดือนแปดเป็นต้นมา สามโจวอันได้แก่เว่ยโจว เต๋อโจว และลั่วโจวในเขตเหอเป่ย์ ต่างทยอยถวายฎีกาแจ้งภัยพิบัติอย่างต่อเนื่อง
ตามที่ฎีการะบุไว้ ทั้งสามโจวตั้งแต่เดือนสามเป็นต้นมา ร้อยกว่าวันมิเคยมีพิรุณทิพย์โปรยปรายลงมาแม้แต่หยดเดียว ผืนดินแตกระแหงจนสอดนิ้วมือเข้าไปได้ ต้นกล้าในท้องทุ่งเหี่ยวเฉาแห้งกรอบไปนานแล้ว กระทั่งน้ำในบ่อน้ำก็จวนจะแห้งเหือด