เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากซูชิงฉือนำนางมายังศาลาพักร้อนอันเงียบสงบแห่งหนึ่งแล้ว จึงแย้มยิ้มบางๆ กล่าวว่า "ตอนที่ข้าอยู่ที่ตระกูลฝ่ายมารดาในเจียงหนาน มักได้ยินผู้คนเอ่ยถึงชื่อเสียงในความสามารถของภรรยาลี่เหนียงอยู่เสมอ บัดนี้มีวาสนาได้พบเสียที ไม่ทราบว่าภรรยาลี่เหนียงจะให้เกียรติร่วมเดินหมากกับข้าสักกระดานได้หรือไม่"
หลิวลี่เหนียงมองนางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ น้ำเสียงราบเรียบ "เกรงว่าจะทำให้ท่านซูต้องผิดหวังแล้ว ตัวข้ามิได้แตะกระดานหมากมานาน ย่อมสนิมเขรอะไปนานแล้ว เกรงว่าจะลืมเลือนไปหมดสิ้นแล้วเจ้าค่ะ"
ซูชิงฉือรินชาให้นางหนึ่งถ้วย จึงกล่าวว่า "ทักษะหมากอาจสนิมเขรอะได้ แต่ข้าคิดว่า กระบวนหมาก 'กระบี่หนักไร้คม ช้างใหญ่ไร้รูป' นั้น เกรงว่าจะมิอาจลืมเลือนกระมัง"
สิ้นคำกล่าว สีหน้าของหลิวลี่เหนียงก็ชะงักไปเล็กน้อย
ยอดบัณฑิตเหล่านั้นเมื่อเอ่ยวิจารณ์เชิงหมากของนาง ก็ใช้คำสิบหกคำนี้พอดิบพอดี "ช้างใหญ่ไร้รูป เสียงยิ่งใหญ่ไร้เสียง กระบี่หนักไร้คม ความชำนาญสูงสุดไม่แสดงฝีมือ"