เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่หยวนเจาเอ่ยต่อ “ส่วนเรื่องตระกูลหลิวที่เจ้าไปสืบความมา หากเจ้าเห็นว่าคนผู้นั้นใช้การได้ ก็จงหาวิธีดึงตัวมาไว้ใต้บังคับบัญชาด้วยตนเองเถิด”
“ทว่าข้าต้องเตือนเจ้าไว้สักข้อ อย่าได้เห็นว่านางเป็นสตรีและมีชะตากรรมน่าเวทนาแล้วจะใจอ่อนจนละเลยการระแวดระวัง คนที่ยิ่งดูไร้พิษภัยเท่าใด ก็ยิ่งอาจซ่อนเร้นความคิดจิตใจที่คาดไม่ถึงไว้มากเท่านั้น”
“กระหม่อมเข้าใจแล้ว พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยองค์หญิงที่ทรงเตือนสติ”
ซูชิงฉือขานรับ พลางเตรียมจะลุกขึ้นทูลลา
ประจวบเหมาะกับเวลานี้ ด้านนอกห้องหนังสือพลันมีเสียงของเฉินเยี่ยนชิงดังแว่วเข้ามา “ทูลองค์หญิง ท่านเผยมาขอเข้าเฝ้า พ่ะย่ะค่ะ”
ครั้นส่งเสียงทูลเสร็จ เขาก็หันไปมองเผยหวยจิ่นผู้สวมเสื้อคลุมคอกลมสีฟ้าที่มีสีหน้าท่าทางนุ่มนวลซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง พลางแอบบ่นพึมพำในใจ
วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ซูชิงฉือเพิ่งจะก้าวพ้นประตูเข้ามา เผยหวยจิ่นก็พลอยตามมาติด ๆ แต่ละคนพากันรี่มาที่จวนองค์หญิงราวกับนัดหมายกันมาก็มิปาน