เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามนี้หลี่หยวนโย่วยังไม่ล่วงรู้ถึงพายุฝนโลหิตภายนอก นับแต่วันที่เขาถูกกักบริเวณไว้ในโถงของตนเอง เขาก็อยู่ว่างไร้การงานตลอดวัน
ประตูโถงถูกองครักษ์ทหารรักษาพระองค์คุ้มกันไว้อย่างแน่นหนายิ่ง แต่ละวันนอกจากขันทีรับใช้จะมาส่งสำรับอาหารแล้ว ย่อมไม่มีทางเปิดออกเลย
สิ่งที่เขาทำได้ในแต่ละวัน มีเพียงนอนดูนิยายภาพอยู่ในห้อง หยอกเย้านกแก้วในกรง หรือไม่ก็นอนเหม่อลอยไปวัน ๆ
ด้วยสติปัญญาอันตื้นเขินของเขา คิดจนหัวแทบแตก ก็ยังคิดไม่ออกว่าผู้ใดกันแน่ที่ต้องการคิดร้ายต่อเขา
เขาจึงตัดใจไม่ยอมเปลืองสมองคิดเสียเลย
อย่างไรเสียคนก็มิใช่เขาเป็นผู้ฆ่า ตนเองประพฤติดีปฏิบัติตรง มีอะไรกันให้ต้องหวาดกลัวเล่า?
เสด็จพ่อย่อมต้องสืบหาความจริงจนกระจ่าง และปล่อยตัวเขาออกไปอย่างแน่นอน
เพียงแต่เขาค่อนข้างเป็นห่วงพี่หญิงอยู่บ้าง