กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
การเคลื่อนไหวของเสี่ยวหลิงตังพลันชะงักงัน ริมฝีปากขยับพะงาบ ๆ กลับเอ่ยไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เฉินเยี่ยนชิงมองดูท่าทางเช่นนี้ของนาง ความกังขาเร้นลึกเสี้ยวสุดท้ายในใจก็พลันมลายสิ้น
ช่วงเวลาที่ได้คลุกคลีกันมา แม้นางมักจะสวมชุดบุรุษตัวโคร่ง ห่อหุ้มเรือนร่างเสียมิดชิดแน่นหนา ยามเอ่ยปากก็จงใจกดเสียงต่ำ เลียนสุ้มเสียงทุ้มต่ำของบุรุษ ทว่าเสียงอุทานแผ่วเบาด้วยความตระหนกเมื่อครู่กลับอ่อนหวานนุ่มนวลจนมิอาจหลอกลวงผู้ใดได้
ทั้งข้อมือของนางที่ถูกเขากุมเอาไว้ ปลายนิ้วเรียวเล็กนุ่มนิ่ม หาใช่ความหยาบกร้านของบุรุษไม่ ยามที่มือถูกกุมเมื่อครู่ ความแข็งเกร็งและสะดุ้งผวาเพียงชั่วพริบตาของนาง ก็มิใช่ปฏิกิริยาที่บุรุษทั่วไปพึงมีเช่นกัน