เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผู้ติดตามขานต่อว่า “วันนี้องค์หญิงใหญ่ล่าได้พยัคฆ์ขาวหนึ่งตัว หมีดำหนึ่งตัว หมาป่าสามตัว กวางสองตัว หมูป่าสี่ตัว รวมแต้มล่าสัตว์ได้สามสิบคะแนน”
ด้านล่างลานพลันฮือฮาขึ้นมาทันใด
“พยัคฆ์ขาวรึ นั่นคือเสือขนสีขาวที่เป็นลางมงคลในตำนานมิใช่หรือ”
“สามสิบคะแนน มากกว่าแม่ทัพน้อยเสิ่นตั้งสองคะแนนแน่ะ”
“สวรรค์ สมแล้วจริง ๆ ที่เป็นองค์หญิงใหญ่”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นชูหรงชะงักค้าง เขาหันขวับไปมองหลี่หยวนเจา แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ฝ่าบาทเองก็ทรงชะงักไปเช่นกัน “เชวี่ยหนูล่าพยัคฆ์ขาวได้เชียวรึ นี่เป็นลางมงคลอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้า เหตุใดจึงไม่บอกแต่แรก”
หลี่หยวนเจาหลุบตาลงกล่าว “เพียงบังเอิญพบเจอ และล่ามาได้ด้วยความโชคดีเท่านั้นเพคะ”
กล่าวจบ นางก็คุกเข่าลงอย่างสุขุม แล้วเอ่ยเสียงดังกังวาน “ลางมงคลปรากฏ ย่อมคุ้มครองให้ผืนแผ่นดินต้าฉีมั่นคงสถาพร ราชบัลลังก์ยืนยงหมื่นปีเพคะ”
วาจานี้กล่าวได้อย่างงดงาม และต้องพระทัยฝ่าบาทยิ่งนัก