กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่หยวนเจาลืมตาขึ้นฉับพลันแล้วลุกนั่ง
หัวใจของนางยังคงเต้นรัว เหงื่อเย็นชุ่มฉลองพระองค์บรรทมไปหมดแล้ว
เบื้องหน้ามืดมิดสนิท มีเพียงแสงจันทร์แผ่วเบาที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา พอจะมองเห็นเค้าโครงภายในมุ้งได้รางๆ
“องค์หญิง?” หรูโม่ที่เฝ้ายามอยู่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยความเคลื่อนไหวฉับพลัน จึงรีบถือโคมไฟเข้ามาหา
ภายใต้แสงเทียน หลี่หยวนเจาจึงมองเห็นชัดเจนว่ายามนี้นางกำลังนอนอยู่บนเตียง
นางเพิ่งจะตระหนักด้วยจิตสำนึกว่า ตนเองฝันไป
ฝันร้ายที่สมบูรณ์แบบ!
ฝันนี้สมจริงเกินไป สมจริงจนทำให้นางรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่าง