ตอนที่ 155 ใครมานินทาลับหลังต่อหน้าเจ้า?

ตอนที่ 155 ใครมานินทาลับหลังต่อหน้าเจ้า?

ส่งลู่เฉินกลับไปแล้ว เซี่ยซูอี๋ก็เอนกายนอนลงบนตั่งยาวอีกครา ในหัวเริ่มใคร่ครวญถึงคำพูดเหล่านั้นที่ลู่เฉินเพิ่งกล่าวไป

นางมิได้อยากให้อภัยลู่เชียน ทว่านางก็อยากออกไปข้างนอกจริง ๆ

นางเกิดในเมืองหลวง เติบโตในเมืองหลวง ไม่เคยได้ไปเยือนที่อื่นใดเลย

ควันโดดเดี่ยวกลางทะเลทราย ความเวิ้งว้างไร้ขอบเขต สะพานเล็กสายน้ำไหล บ้านเรือนผู้คนเปี่ยมกลิ่นอายชีวิต

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความปรารถนาที่สั่งสมมาตั้งแต่เริ่มเรียนรู้ในวัยเยาว์

หมัวมัวเจิงเป็นแม่นมของเซี่ยซูอี๋ เฝ้ามองนางเติบโตมาแต่วัยเยาว์ ย่อมรู้ใจนางเป็นที่สุด จึงมองออกถึงความในใจของนางได้ในแวบเดียว

“คุณหนูอยากออกไปข้างนอกแล้วหรือเจ้าคะ”

เซี่ยซูอี๋นอนตะแคงอยู่บนตั่งยาว กับหมัวมัวเจิงนั้น นางไม่เคยปิดบังสิ่งใด จึงพยักหน้ารับอย่างซื่อตรง

“ทว่าข้าก็ไม่อยากให้อภัยเขาง่ายดายถึงเพียงนี้”