ตอนที่ 149 ข้ากลัวว่าตนเองจะไม่มีฮูหยินแล้ว

ตอนที่ 149 ข้ากลัวว่าตนเองจะไม่มีฮูหยินแล้ว

เฉียวม่านพลันขวยเขินจนสองแก้มแดงก่ำ กระทั่งจะดิ้นรนก็ยังลืมเลือน

เพราะท่วงท่าการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ ยามนี้ปิ่นปักผมและห่วงประดับของนางจึงหลุดลุ่ยหลวมคลอน เสื้อแพรคลี่ออกครึ่งหนึ่ง สองปรางสีชมพูระเรื่อดวงตางามทอดมองระคนเสน่ห์เย้ายวนแต่กำเนิด ชวนให้มองเปี่ยมด้วยเสน่ห์ตรึงใจ

นางยันกายลุกขึ้นจากอ้อมอกเขา ทำท่าจะลุกยืน ทว่าหนิงฉีมีหรือจะยอมปล่อยนางไปเช่นนี้ แขนยาวตวัดเพียงคราเดียว ก็ดึงคนกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครา กอดกระชับนางเอาไว้จากด้านหลัง

สันจมูกโด่งเป็นสันกดแนบกับแผ่นหลังบอบบางอ่อนช้อยของนาง กลิ่นอายลมหายใจร้อนผ่าวที่บุรุษพ่นออกมาพัดผ่านรดรินอยู่ตรงซอกคอของนางจนหมดสิ้น

“เรียกสักคำ ดีหรือไม่” เขาเอ่ยกล่อมเย้าด้วยเสียงทุ้มต่ำ