กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 487 แท้จริงแล้วใครทำร้ายซืออวี่
“ท่านอ๋อง พระองค์เสวยสักหน่อยเถิด อีกไม่นานก็จะถึงปีใหม่แล้ว พระองค์ควรเรียกเรี่ยวแรงกลับมาบ้างนะพ่ะย่ะค่ะ!”
เสี่ยวลู่จื่อพูดเสียงเบา เขายืนอยู่ตรงหน้าห้องหนังสือ มองแผ่นหลังของท่านอ๋องที่นิ่งงันไม่ไหวติง แล้วอดรู้สึกปวดใจขึ้นมาไม่ได้
ยามนี้ท้องฟ้ามืดสนิท รัตติกาลปกคลุมทั่วทั้งจวนอ๋อง เงียบสงัดไปทั่วบริเวณ
ท่านอ๋องนั่งนิ่งอยู่ในห้องนอนราวกับรูปสลักหิน สวมเพียงเสื้อตัวบาง คล้ายปล่อยวางร่างกายของตนไปแล้ว