กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 ปล่อยเลยตามเลย
“ท่านพ่อตา อย่าเพิ่งโกรธเลยขอรับ!” ท่านอ๋องกล่าวจบก็รีบสั่งเสี่ยวลู่จื่อให้ขนของขวัญเทศกาลลงจากรถ
ใครจะรู้ว่าทันทีที่ประตูรถเปิดออก ก็ได้ยินนายท่านถงคำรามขึ้นว่า
“หยุด! ข้าดูสิว่าใครกล้าขยับ!
หรงชินอ๋อง หรือท่านคิดว่าจวนสกุลถงของเรากินไม่อิ่ม จึงเอาของไม่กี่ชิ้นมาปัดสวะให้พ้นตัว?”
นายท่านถงเหลือบมองท่านอ๋องอีกครั้ง แล้วตะโกนต่อว่า
“ด้วยฐานะของข้าในวันนี้ กับจวนเป่ยจิ้งอ๋องของเจ้า ก็พอ ๆ กันกระมัง!”
ท่านอ๋องรีบสั่งให้เสี่ยวลู่จื่อหยุดมือ แล้วเดินเร็ว ๆ ไปหยุดข้างนายท่านถง ประสานมือคารวะ
“ท่านพ่อตา ท่านพูดเช่นนี้ หรงเอ๋อร์รู้สึกละอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดแล้วขอรับ!
ท่านวางใจเถิด สักวันหนึ่งข้าจะตามปี้จวินกลับมาให้ได้!”