เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 463 ลั่วอวี่เซวียนขอแต่งไฉ่เหลียน
ไต้อวี้ไม่ได้เห็นบุรุษวิงวอนผู้อื่นเพื่อสตรีที่ตนรักมานานมากแล้ว นางจ้องลั่วอวี่เซวียนอยู่นาน
สีหน้าอ้อนวอนจริงใจของเขาทำให้นางอดนึกถึงท่านอ๋องในวันวานไม่ได้
ครานั้นท่านอ๋องก็เป็นเช่นนี้ เพื่อเห็นแก่นาง เขาจึงไม่ลังเลที่จะวิงวอนฮ่องเต้ให้พระราชทานสมรส
ทว่ากาลเวลาผันผ่าน บัดนี้แม้นางจะมีฐานะสูงส่งเป็นพระชายาเอก แต่ความฮึกเหิมเปี่ยมชีวิตชีวาในครั้งนั้นกลับมลายหายไปนานแล้ว
เมื่อนึกย้อนถึงวันวาน ระหว่างนางกับท่านอ๋องก็เคยมีช่วงเวลาที่รักใคร่กลมเกลียวกันอย่างลึกซึ้ง
ลั่วอวี่เซวียนคุกเข่าอยู่บนพื้นอย่างกระวนกระวาย จ้องมองไต้อวี้ตาปริบ ๆ รอคอยคำตอบจากนาง
“พระชายา ท่านจะอนุญาตหรือไม่อนุญาตกันแน่ขอรับ!”
เสียงของเขาแหบพร่าเพราะความร้อนใจ