กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 452 อีกาต่างก็ดำเหมือนกันทั้งนั้น
“ท่านอ๋อง คืนนี้มาที่ห้องหม่อมฉันนะเพคะ หม่อมฉันมีของดีให้ท่านดู ต้องมานะเพคะ!”
เสียงออดอ้อนกระเง้ากระงอดนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
ไต้อวี้ย่อมรู้ดีว่า นี่คือคำออดอ้อนอย่างมีจริตของสตรีในยามที่ทั้งสองรักใคร่ลึกซึ้ง
ทว่าคำเรียกขานแสนเย้ายวนทีละคำกลับประหนึ่งคมกระบี่ แทงเข้าไปในใจของไต้อวี้อย่างจัง
ไต้อวี้ทนฟังต่อไปไม่ไหว นางรวบชายกระโปรงแล้ววิ่งไปทางเรือนไผ่มรกตราวกับลูกกวางตกใจ เซซวนไปมา
ในใจนางมีเพียงความคิดเดียว—รีบไปจากที่นี่!
กว่าจะกลับถึงห้องของตนได้ ไต้อวี้ก็เหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจนหมด ริมฝีปากสั่นระริก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ