กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 451 ความรู้สึกแปรเปลี่ยน
“นายท่าน บ่าวชายพวกนั้นเก็บถุงหอมได้ใบหนึ่งตรงกำแพงขอรับ เกรงว่าแม่นางคนนั้นจะหนีไปแล้ว!”
พ่อบ้านรีบร้อนเข้ามา ในมือยังถือถุงหอมสีอ่อนใบหนึ่งมาด้วย
นายท่านพานรับถุงหอมนั้นมาด้วยสองมือ แล้วสูดดมเบา ๆ กลิ่นหอมของแม่นางราวกับลอยปะทะใบหน้า
นายท่านพานเคลิบเคลิ้มอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง เพียงชั่วครู่ก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ปล่อยให้สาวงามเพียงนั้นหนีไปเสียแล้ว จึงอดนึกเสียใจไม่ได้—เขายังไม่ได้ลิ้มรสเลยสักนิด!
นายท่านพานชี้หน้าพ่อบ้านแล้วด่ากราด
“เจ้าคนโง่เง่า เจ้าคนโง่เง่า ข้าไม่ได้สั่งให้พวกเจ้าจับตาดูพี่น้องคู่นั้นให้ดีหรือ?
แล้วหนีไปได้อย่างไร?
แค่เรื่องเล็กน้อยยังทำไม่ได้ พวกเจ้าเป็นคนไร้ประโยชน์หรืออย่างไร?”