กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 434 ยามไม่ไปทางเดียวกัน ต่อให้ลัดทางก็ไร้ประโยชน์
“ลูกชาย? ลูกชายของเรา? เหลียงเอ๋อร์ของข้า?
เขายังเล็กนัก ยังเป็นเพียงทารกตัวน้อย ๆ!
เมื่ออุณหภูมิร่างกายของเขาเย็นลงเรื่อย ๆ เย็นลงเรื่อย ๆ จนหัวใจข้าแทบแหลกสลาย!
น้ำตาของข้าไหลนองเป็นสายน้ำ แล้วเจ้าอยู่ที่ใด…”
ในที่สุดเซียงอวิ๋นก็ระบายความคับแค้นในใจออกมา!
ตลอดช่วงที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เห็นลูกของผู้อื่น ความคิดถึงก็ราวกับแมลงที่กัดกินหัวใจนาง!
“เจ้าหมายความว่า…” เจียงอวี่เฉินเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตะลึง พึมพำว่า
“เจ้าหมายความว่าลูกจากไปแล้ว…”
บิดามารดาของเขาคงยังเฝ้ารอเด็กคนนี้กลับไปสืบสกุลที่บ้านอยู่เป็นแน่!