กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 429 พวกท่านแต่งงานกันเถิด
เซียงอวิ๋นยิ้มพลางยื่นมือไปลูบศีรษะหงเซวียนเบา ๆ แล้วหัวเราะเสียงกังวาน
เซียงอวิ๋นกล่าวว่า
“หงเซวียน ดูสิ ท่านอามู่หรงแต่งวรรค ‘บุปผาบานร่วงโรย กลีบเกลื่อนทั่วทาง’ เจ้าก็ต่อว่า ‘นกบินจากนกหวนคืน เสียงนกร่ำร้อง’ ได้สิ!”
ใบหน้าของหงเซวียนแดงก่ำขึ้นในพริบตา ดุจผลผิงกั่วสุก เขารู้สึกละอายใจยิ่งนัก
เขาก้มหน้าลงอย่างห้ามไม่ได้ มือทั้งสองข้างห้อยตกข้างกายอย่างไร้เรี่ยวแรง
ตอนแรกก็แพ้มู่หรงอวิ๋นไห่ในการยิงธนู บัดนี้ยังแพ้ประชันกลอนคู่ ความทะนงตนในใจหงเซวียนมลายหายไปในพริบตา
เขายืนเหม่ออยู่ตรงนั้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ราวกับมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็งเกาะ คล้ายวิญญาณหลุดลอยไปแล้ว
มู่หรงอวิ๋นไห่ย่อมสังเกตเห็นความกระอักกระอ่วนของหงเซวียน