กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 413 กล้าเอาหงรุ่ยมาสาบานหรือไม่
พระชายาใหญ่หน้าซีดไร้สีเลือด นั่งอยู่ในรถม้าราวกับร่างไร้วิญญาณ
ทั้งสีหน้าและรอยยิ้มของบิดาบุญธรรมยังแจ่มชัดอยู่ตรงหน้า ทว่าเพียงไม่กี่ชั่วยาม ทั้งสองก็กลายเป็นคนละภพแล้ว!
นางเป็นดั่งจอกแหนไร้ราก สามีไม่รัก ส่วนจวนสกุลถงก็ไม่ใช่บิดามารดาผู้ให้กำเนิด!
เวลาล่วงเลยจนดึกขึ้นทุกที ตามกฎของจวนสกุลถง บุตรหลานต้องกลับถึงจวนก่อนยามซวี หากไม่เช่นนั้นแส้ของนายท่านถงก็ไม่ปรานีใคร!
พระชายาใหญ่แอบออกจากจวนไปตั้งแต่กลางวันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ตอนกลางคืนเซวียนเอ๋อร์ก็ไม่อาจออกห่างจากนางได้