กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 412 บิดาบุญธรรมของพระชายาใหญ่ถึงแก่กรรม
พระชายาใหญ่ค่อย ๆ ลงจากรถม้า สีหน้าระแวดระวังราวกับไม่ไว้วางใจสถานที่แปลกตาแห่งนี้
นางกวาดตามองรอบด้านอย่างเชื่องช้า เห็นเพียงภูเขารกร้างสุดลูกหูลูกตา รอบข้างว่างเปล่าไร้เงาผู้คน
พระชายาใหญ่รำพึงในใจว่า ที่นี่ก็เป็นเพียงภูเขาร้างแห่งหนึ่งเท่านั้น
เหตุใดบิดาบุญธรรมจึงให้เสี่ยวเฉวียนจื่อพาข้ามาที่นี่เล่า?
ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดสงสัย เสี่ยวเฉวียนจื่อก็จอดรถม้าเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะก้าวเร็ว ๆ มาหานาง
เขามีรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า แล้วเอ่ยกับพระชายาใหญ่อย่างแผ่วเบาว่า
“นายท่าน อาจารย์รอท่านอยู่ข้างหน้าแล้วขอรับ!”