เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 388 ไต้อวี้โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
ไต้อวี้โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
ไต้อวี้ใช้สองมือเท้าคาง ขมวดคิ้วบาง ๆ มองท่านอ๋องที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ
บางทีอาจเป็นเพราะเหนื่อยล้า หรือไม่ก็เพราะการกระทำของเจียวโหรวกับหงเซวียนทำให้นางผิดหวังจนใจเย็นชา
นางรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่บนหน้าผาสูงชันที่ไร้ผู้ช่วยเหลือ เบื้องหน้าไร้หนทาง ถอยหลังก็เป็นเหวลึก ทุกย่างก้าวล้วนยากเย็น!
คิดไปคิดมา นางก็ฟุบลงบนเตียง หลับไปครู่หนึ่ง
“อุ๊ย เหตุใดถึงหลับไปเช่นนี้ พระชายา พระชายา…”
ในความเลือนราง ไต้อวี้รู้สึกว่ามีคนเขย่าไหล่ พอลืมตาขึ้นก็เห็นซืออวี่พาสาวใช้เข้ามา
ซืออวี่เห็นดวงตาแดงก่ำของไต้อวี้ ก็รู้ทันทีว่านางคงเสียใจอีกแล้ว
นางรับกล่องอาหารจากมือไฉ่เยว่ มองไต้อวี้ที่ยังสะลึมสะลือ แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า