กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 379 พระชายาใหญ่ฟื้นแล้ว
ดวงตาที่ปิดสนิทมานานของพระชายาใหญ่ ในที่สุดก็ค่อย ๆ ลืมขึ้น
แววตาของนางพร่าเลือนเล็กน้อย นางมองใบหน้าคุ้นเคยเบื้องหน้า ทว่าแลดูซูบโทรมลงทุกวัน—เป็นบิดาบุญธรรมของนางนั่นเอง
ในห้องนี้มีสาวใช้และบ่าวรับใช้เบียดเสียดกันเต็มไปหมด เงาร่างที่เดินวุ่นอยู่ตรงนั้นตรงนี้ไหววูบไปมาในสายตาของพระชายาใหญ่
นางรู้สึกว่าเรี่ยวแรงในร่างกายอ่อนล้าเหลือเกิน แต่ก็ยังฝืนกำลังพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วเอ่ยเรียกแผ่วเบาว่า
“ท่านพ่อบุญธรรม...”