กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 377 พวกเราจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ
จื่อเจวียนร่ำไห้จนดวงตาพร่ามัว พลางตัดพ้อว่า “คุณหนูเจ้าคะ พวกบ่าวเดินทางจากหยางโจวมาจนถึงที่นี่ ต้องระหกระเหินไปทั่วเมืองหลวงแทบครึ่งเมืองเลยเจ้าค่ะ!
กว่าจะตามหาจวนเป่ยจิ้งอ๋องพบก็แทบแย่!
แต่พอพวกบ่าวดีใจรีบไปถึงที่นั่น ยามหน้าประตูกลับบอกว่าคุณหนูถูกขับออกจากจวนอ๋องแล้วเจ้าค่ะ!”
พอจื่อเจวียนพูดจบ เมื่อนึกถึงความลำบากตลอดเส้นทาง และนึกว่าในที่สุดก็ได้พบไต้อวี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะร่ำไห้เสียงดังพร้อมกับเสวี่ยเยี่ยน
จื่อเจวียนยื่นมือที่สั่นเทาออกไป เช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มของไต้อวี้อย่างอ่อนโยน