กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 364 อวี้เอ๋อร์ เจ้าอยู่ที่ใดกันแน่
เหยียนซื่อเยื้องย่างอย่างแช่มช้า แล้วเดินมาหยุดข้างกายน่าหลานอีกครั้ง
นางคิดจะนวดไหล่ให้น่าหลาน เพื่อบรรเทาความเหนื่อยล้าจากงานในเวลากลางวัน ทว่าเมื่อเข้าไปใกล้ กลับพบว่าน่าหลานยังคงเย็นชาและวางท่าห่างเหินเช่นเดิม
น่าหลานเอนกายพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้านและตามสบาย
เขาหลับตาลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาไร้สีหน้า มีเพียงริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบว่า
“ดึกแล้ว เจ้าเอ๋อร์กลับห้องไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถิด”
ได้ยินเช่นนั้น ร่างอรชรของเหยียนรั่วชิงก็สั่นสะท้าน
นางมาด้วยความยินดีเต็มหัวใจ เดิมทีมีถ้อยคำมากมายอยากระบาย ทว่าทำได้เพียงกลืนคำพูดเหล่านั้นกลับลงไป
จนปัญญา นางจึงได้แต่ยอบกายคำนับน่าหลานเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวจากไป