เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 353 ความรักลึกซึ้งที่มาช้าไร้ค่ายิ่งกว่าหญ้า
ไฉ่เหลียนมองดวงตาของพระชายาใหญ่ที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไหล่ที่สั่นไม่หยุด ในใจก็เต็มไปด้วยความสงสารและกังวล
นางยื่นมือทั้งสองข้างออกไป โอบพระชายาใหญ่ไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา แล้วปลอบเสียงอ่อนว่า
“พระชายาอย่ากลัวเลยเจ้าค่ะ บ่าวอยู่เป็นเพื่อนท่านที่นี่!
ไม่มีใครกล้ามาทวงชีวิตท่านหรอกเจ้าค่ะ!”
แม้ปากจะปลอบพระชายาใหญ่เช่นนั้น แต่ในใจไฉ่เหลียนเองก็ว้าวุ่นจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
อย่างไรเสีย เวลานี้ท่านอ๋องก็ยังหมดสติ ส่วนพระชายาใหญ่ก็มีอาการผิดปกติราวกับถูกผีเข้า
เอาเข้าจริง ไฉ่เหลียนก็ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่ได้ออกเรือน เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ นางจึงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีไปชั่วขณะ
กลางวัน พระชายาใหญ่ปิดประตูห้องตลอดทั้งวัน ซ่อนตัวอยู่ภายใน แม้แต่ก้าวออกจากประตูก็ไม่กล้า