กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 349 เจี่ยเป่าอวี้อาละวาดจวนเป่ยจิ้งอ๋อง
เป่าอวี้ใช้มือทุบประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทไม่หยุด
ทว่าไม่ว่าเขาจะออกแรงเพียงใด ภายในประตูก็ยังคงเงียบงัน ราวกับคนข้างในหลับใหลไปหมดแล้ว ไม่ได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกแม้แต่น้อย
ความร้อนใจและโทสะในใจเป่าอวี้ทวีขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายพลอยหนักอึ้งตามไปด้วย สุดท้ายเขาก็ทรุดนั่งยอง ๆ ลงหน้าประตูอย่างหมดแรง ราวกับลูกหนังที่ลมรั่ว
ยามนี้ในใจเป่าอวี้เต็มไปด้วยความเป็นห่วงหลินไต้อวี้ ทั้งยังไม่เข้าใจและเคียดแค้นการกระทำของท่านอ๋องเป่ยจิ้ง
ขณะที่เขากับจื่อเจวียนและเสวี่ยเยี่ยนกำลังจนปัญญา จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากในเรือน
เป่าอวี้พลันลุกขึ้นยืน กำหมัดทั้งสองแน่น แล้วเคาะประตูห้องหนังสือต่อโดยไม่ลังเล เขาตะโกนสุดเสียงว่า