เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 348 เจี่ยเป่าอวี้บุกจวนเป่ยจิ้งอ๋องด้วยโทสะ
เมื่อเป่าอวี้ได้ยินถ้อยคำของเสวี่ยเยี่ยน ดวงตาก็เบิกกว้างทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับไม่เชื่อหูตนเอง
เขาหายใจหอบขึ้นมา หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ริมฝีปากสั่นระริก
เป่าอวี้รีบหันไปมองจื่อเจวียนที่อยู่ข้าง ๆ แล้วถามด้วยเสียงแหบพร่าว่า
“ที่เสวี่ยเยี่ยนพูดเป็นความจริงหรือ?
น้องหลินถูกจวนอ๋องขับออกมาแล้วจริง ๆ หรือ?
เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าเพิ่งไปเยี่ยมนางมาเอง!”
เวลานี้เสวี่ยเยี่ยนกับจื่อเจวียนร้องไห้จนน้ำตานองหน้าแล้ว น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย
ทั้งสองสะอื้นไห้ไปพลาง กลั้นสะอื้นเล่าให้ฟังว่าบุตรชายของเซียงอวิ๋นสิ้นใจทั้งที่อายุยังไม่ครบ 100 วัน เซียงอวิ๋นจากไปแล้ว พวกนางสองคนจึงมาหาไต้อวี้
พวกนางบอกว่าตอนแรกคิดว่าจะชดเชยความเสียใจที่หลินไต้อวี้ถูกขโมยไปจากโลงศพได้ ใครจะรู้ว่าจะมาเจอเรื่องเช่นนี้!