กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 คืนสิ้นปี—จดหมายที่ชวนงุนงง
ดวงตาของท่านอ๋องราวกับลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ ความโกรธทำให้เขาเบิกตากว้าง กัดฟันแน่นจนกรามนูนขึ้นเล็กน้อย
ท่านอ๋องยกฝ่ามือขึ้น ขณะพูดก็ทำท่าจะตบใบหน้างดงามของพระชายาใหญ่
ในช่วงคับขันนั้น ไต้อวี้พลันพุ่งเข้าไปยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองราวกับสายลม
ไต้อวี้ยื่นมือเรียวงามไปจับแขนท่านอ๋องที่ยกขึ้น แล้วค่อย ๆ ดึงลง
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตะลึงอ้าปากค้าง ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครทันได้สติ
แต่ไต้อวี้กลับไม่ลนลาน นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวเสียงดังว่า
“พี่สาว ตอนนี้ลมแรง ท่านรีบพาหงจิ่นกลับห้องเถิดเจ้าค่ะ!
อย่าปล่อยให้เด็กเป็นโรคจากลมเย็นเลย”
พระชายาใหญ่เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าไต้อวี้จะสงบนิ่งถึงเพียงนี้ จึงชะงักงันไปเล็กน้อย