กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 344 คืนสิ้นปี—หลินไต้อวี้ยังแย่งลูกชายข้าไป
หงเซวียนก้าวฉับ ๆ ไปหาท่านอ๋อง เสื้อฉลองปีใหม่สีแดงผูกด้วยสายคาดลายงามพลิ้วไหวไปตามลม
เมื่อนึกถึงสภาพหงเซวียนที่ป่วยหนักเมื่อหลายวันก่อน หัวใจท่านอ๋องก็เจ็บปวดราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
เมื่อหงเซวียนเดินเข้ามาใกล้ ท่านอ๋องก็อ้าแขนออกโดยไม่ลังเล อุ้มเขาแนบอกแน่น แล้วยกขึ้นสูง
ท่านอ๋องยิ้มกว้าง ถามเสียงเบาว่า “เซวียนเอ๋อร์ รีบบอกท่านพ่อสิว่าช่วงหลายวันนี้ร่างกายเจ้าแข็งแรงขึ้นมากแล้วใช่หรือไม่?”
หงเซวียนหัวเราะคิกคักไม่หยุดราวกับนกน้อยร่าเริง
แก้มยุ้ยแดงระเรื่อของเขาแนบกับแก้มท่านอ๋อง แปะซ้ายที แปะขวาที ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าอะไร