กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 328 นายท่านอวี๋ล่วงรู้ความจริง
จื่อเจวียนกับเสวี่ยเยี่ยนกลับถึงจวนอย่างเลื่อนลอย ราวกับวิญญาณหลุดลอยไปแล้ว
ระหว่างทาง ภาพใบหน้าเล็ก ๆ ของคุณชายน้อยผุดขึ้นในห้วงความคิดของทั้งสองไม่หยุดหย่อน
ครั้นพวกนางมาถึงหน้าหอทิ้งทารกเมื่อครู่ ฝีเท้าก็พลันหนักอึ้งอย่างผิดปกติ
มือทั้งสองสั่นระริก ค่อย ๆ ประคองเด็กน้อยวางลงในหออย่างระมัดระวัง ทว่าเพียงชั่วขณะนั้น สัญชาตญาณก็ทำให้พวกนางตัดใจจากชีวิตน้อย ๆ นี้ไม่ได้
พวกนางจึงรีบอุ้มเด็กออกมา กอดไว้แนบอกแน่น
แล้วก็เป็นเช่นนี้ พวกนางวางเด็กลงบ้าง อดใจไม่ไหวก็อุ้มออกมาดูอีกบ้าง
ทุกครั้งที่ปล่อยมือ ล้วนเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด ทุกครั้งที่โอบกอด ก็เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างลึกล้ำ