กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 316 ฮูหยินอวี๋ยกบุตรของเซียงอวิ๋นเป็นบุตรสืบสกุล
เซียงอวิ๋นกำลังโอบกอดคุณชายน้อยเบา ๆ เจ้าตัวเล็กนอนพิงอยู่ในอ้อมแขนของนางอย่างสงบ หลับสนิทและมีความสุขยิ่ง
เซียงอวิ๋นพลอยได้รับความสงบนี้ไปด้วย นางค่อย ๆ หลับตาลง เข้าสู่ห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น
เซียงอวิ๋นได้ยินเสียงอย่างเลือนราง ในใจอดสงสัยไม่ได้ “ดึกป่านนี้แล้ว เหตุใดยังมีคนมาอีกนะ?”
นางคิดพลางอดหาวเสียยาวไม่ได้
จากนั้นนางหันไปมองเด็กน้อยข้างกาย เห็นเขายังคงหลับสนิท ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อ น่ารักยิ่งนัก