กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 315 ความรักลึกซึ้งสู้ความสำราญมิได้
เซียงอวิ๋นนอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาเหม่อลอยมองม่านเหนือเตียง ความคิดในใจถาโถมราวกับคลื่นน้ำ
นายท่านอวี๋เพิ่งจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความอึดอัดทั่วทั้งห้อง จนนางรู้สึกหายใจไม่ออก
นางหันหน้าไปเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่บนแขนที่เปลือยเปล่า รอยเล็บลึกตื้นหลายรอยปรากฏอยู่ตรงหน้า
เมื่อลดสายตาลงไปอีก รอยจูบหลายแห่งบนหน้าอกที่เห็นแล้วสะเทือนใจก็ยิ่งทิ่มแทงใจ ทำให้นางอดนึกถึงใบหน้าชวนชังของนายท่านอวี๋ไม่ได้
นางไม่เพียงรังเกียจนายท่านอวี๋ แต่นางยังรังเกียจตนเองที่สกปรก!
การร่วมหลับนอนทุกครั้งหลังคลอดบุตรทำให้นางคลื่นเหียนอย่างที่สุด!