กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 เทพผู้ปรนนิบัติศิลาเสินอิงมอบพร
ไต้อวี้เอนกายพิงอ้อมอกอบอุ่นแข็งแรงของท่านอ๋องอย่างหวานชื่น ทั้งสองกำลังจะหันกลับเข้าห้อง
ในตอนนั้นเอง เสียงเรียกเร่งร้อนก็ดังมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน
“น้องหลิน น้องหลิน...”
เสียงที่คุ้นเคยยิ่งกว่าเสียงใดดังสนั่นข้างหูไต้อวี้ราวกับสายฟ้าฟาด
ชั่วพริบตา ไต้อวี้ก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่ง ขยับเขยื้อนไม่ได้
เพราะนางรู้ดีเหลือเกินว่านี่คือเสียงของเป่าอวี้!
บรรยากาศอบอุ่นหวานชื่นพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด อากาศราวกับหยุดนิ่ง ทำให้ทุกคนรู้สึกกระอักกระอ่วนจนบรรยายไม่ถูก
เป็นเจี่ยเป่าอวี้ที่เร่งฝีเท้าเดินเข้ามาจริง ๆ
ท่านอ๋องกับไต้อวี้หันกลับไปตามเสียงพร้อมกัน