กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 ไฉ่เหลียน “เสียสติ” ไปแล้ว
ท่านอ๋องนำทัพเดินทางกลับอย่างเร่งรีบ ขบวนใหญ่โตจนเรียกได้ว่าเกรียงไกรยิ่งนัก
มองจากระยะไกล เห็นท่านอ๋องขี่ม้าสีน้ำตาลแดง สวมเกราะหนาหนัก เอวเหน็บกระบี่ ยิ่งเพิ่มความองอาจน่าเกรงขาม
ยามนี้เขาเดินนำอยู่หน้าขบวนอย่างสง่าผ่าเผย
ยิ่งใกล้บ้านเกิดก็ยิ่งรู้สึกหวั่นใจ!
เพียงนึกว่าอีกไม่นานก็จะได้พบไต้อวี้ หัวใจก็พลันลุกโชนดุจเปลวเพลิง
เขาควบม้าอย่างกระวนกระวาย สายตาเร่งร้อนทอดมองเทือกเขาสลับซับซ้อนอยู่ไกลลิบ แทบอยากงอกปีกแล้วบินกลับเมืองหลวงไปเสียเดี๋ยวนี้
“เสี่ยวลู่จื่อ ตอนนี้เราเดินทางมาถึงที่ใดแล้ว?”
ท่านอ๋องบังคับม้าไปพลาง หันไปมองเสี่ยวลู่จื่อไปพลาง
เสี่ยวลู่จื่อย่อมรู้ดีว่าท่านอ๋องกำลังคิดสิ่งใด